To niewielkie miasteczko, położone na charakterystycznym cyplu powstało już w starożytności. Bogaci Rzymianie budowali tu wakacyjne rezydencje, których pozostałości do dziś można podziwiać. W późniejszych wiekach była to prawdopodobnie niewielka wioska rybaków mieszkających w domach na palach nad brzegiem jeziora. Przez stulecia Sirmione nabrało znaczenia militarnego, gdyż półwysep na którym jest położone miał naturalne cechy obronne. Gdy bitwy nie dotykały Sirmione, jego mieszkańcy wiedli spokojne życie, koncentrując się na uprawie winorośli, sadach owocowych i gajach oliwnych. Przez kilka wieków Sirmione było pod wpływem Republiki Weneckiej.

Największą i najbardziej obleganą przez turystów atrakcją jest Zamek Scaligerich. Zamek to otoczona przez wodę fortyfikacja z XIV wieku, wybudowana po to, by stać się częścią zabudowań obronnych otaczających Weronę.  Nazwa wzięła się od bogatej rodziny z Werony, rządzącej tym obszarem w XIII – XIV wieku. Zamek podobny jest do innych fortec budowanych w tym okresie, których cechą charakterystyczną były otwarte wieże. Do zamku można dostać się po moście, który prowadzi przez bramę wprost na dziedziniec.

Zamek ma własne doki na jeziorze, wykorzystywane obecnie jako przystań dla łodzi. Ten niewielki port oferował schronienie flotom weneckim i jest jedynym zachowanym przykładem XIV-wiecznego portu warownego. W zamku działa niewielkie muzeum, w którym znajduje się wystawa poświęcona historii fortyfikacji. W cenie biletu można też wejść na najwyższą wieżę twierdzy, skąd rozciąga się fantastyczny widok na jezioro.

Jak każdy szanujący się zamek, tak i ten w Sirmione posiada swojego ducha. Jest nim duch chłopaka o imieniu Ebengardo, który mieszkał w zamku ze swoją piękną ukochaną Arice. Pewnego dnia, w czasie burzy, do drzwi zamku zapukał rycerz Elalberto z prośbą o schronienie. Para ugościła rycerza, a ten z miejsca zauroczył się Arice. W nocy zakradł się do jej sypialni, ale w wyniku szamotaniny Arice została ranna i zmarła. Tymczasem zbudzony ze snu Ebengardo zjawił się w sypialni ukochanej i z rozpaczy zabił zabójcę swej kobiety. Zemsta jednak niewiele dała, bo nawet dziś, wiele wieków po śmierci, udręczona dusza Ebengardo snuje się po zamku w poszukiwaniu ukochanej Arice.

Miasto na północ od zamku, położone jest terenie, które ma kształt trójkąta i składa się z trzech wzgórz: Cortine, San Pietro in Mavinas i „Grotte di Catullo”.

Inną atrakcją Sirmione jest Grotte di Catullo. Warto wiedzieć, że nazwa tego miejsca wielu turystów wprowadziła w błąd. Nie jest to bowiem grota, ale starożytne ruiny – pozostałości po rzymskiej willi, która została wybudowana w tym miejscu 2000 lat temu. Nazwa grota pochodzi od opowieści pierwszych podróżników, którzy w XV wieku opisali ruiny budynku porośnięte roślinnością właśnie jako groty. Drugi człon nazwy – Catullus, sugeruje że to pozostałości po domu Catullusa – rzymskiego poety pochodzącego z Werony, który żył w I w p n e. Jednak i to nie jest prawdą, bowiem willa, której ruiny można zwiedzać, wybudowana została sto lat po jego śmierci. Jednak trzeba wspomnieć, że rodzina poety miała w Sirmione swój dom.

Sama grota to pozostałości po trzypiętrowym budynku, własności bogatej rodziny. Jeśli ktoś z Was był w Pompejach czy Herkulanum, to może być rozczarowany tym co zobaczy w Sirmione. Bo choć to najbardziej imponujący obszar archeologiczny północnych Włoch, to jednak z samej willi niewiele pozostało.

Pierwotnie willa zajmowała powierzchnię około dwóch hektarów. Budowlę wybudowano na wzgórzu, dlatego musiano zastosować takie konstrukcje, by dom był wypoziomowany. Stąd też niektóre części budynku znajdowały się na trzech poziomach, inne na dwóch, a jeszcze inne na jednym poziomie.

Willa miała duży panoramiczny taras, połączony z innymi tarasami z boku budynku. W środku znajdował się ogród otoczony kolumnami. Dziś z tego wielkiego budynku pozostały fundamenty i kilka innych elementów,

Górny poziom, na którym znajdowały się sypialnie, jest najlepiej zachowanym i tu wciąż można podziwiać mozaikowe podłogi.

Willa, której okres świetności przypada tuż po wybudowaniu w I wieku, już sto lat później zaczęła niszczeć. W V wieku zabudowania stały się częścią struktur obronnych. Niestety, wiele ścian zostało rozebranych, a materiał posłużył do budowy innych budynków.

Dla turystów przygotowano różne trasy zwiedzania prowadzące wśród ruin i gaju oliwnego, a jedna z nich przystosowana jest dla osób niepełnosprawnych. Działa tu również Muzeum Archeologiczne, otwarte w 1999 r, w którego zbiorach znajdują się mozaiki, freski, dekoracje i ważne znaleziska z Groty. 

Od dawna wiedziano, że przy Sirmione znajdują się gorące źródła, które wykorzystywali Rzymianie 2000 lat temu, m.in w Grocie. We współczesnych czasach wykorzystywanie tej naturalnej gorącej wody ma miejsce dopiero od końca XIX wieku, kiedy to nurkom udało się umieścić w skałach metalowe rury, które doprowadzały gorącą wodę na ląd, nie zmieniając jej temperatury. Woda o temperaturze 70 ° C jest bowiem bogata w minerały i służyła do zabiegów zdrowotnych prowadzonych w basenach termalnych na półwyspie. Gdy przedsięwzięcie doprowadzenia wody termalnej na ląd zakończyło się sukcesem, wybudowano łaźnie pozwalające korzystać z dobrodziejstw wody termalnej. Jednak w czasie II wojny światowej, okupujący miasto żołnierze zniszczyli zarówno obiekty hotelowe, jak i urządzenia termiczne. Termy odbudowano tuż po wojnie, tworząc centrum, w którym woda stosowana jest w leczeniu schorzeń laryngologicznych, reumatologicznych, ortopedycznych, dermatologicznych i ginekologicznych. 

W Sirmione jest kilka budowli sakralnych. Te najciekawsze to m.in. kościół Świętych Vito i Modesto – to mała kaplica znajdująca się około dwóch kilometrów od zamku. Obecnie wykorzystywana jest do odprawiania uroczystych mszy z okazji święta obu patronów, które wypadają 15 czerwca.  Inny ciekawy kościół to San Pietro in Mavino stojący na wzgórzu o tej samej nazwie, którego cechą charakterystyczną jest 17 metrowa dzwonnica. W środku można podziwiać freski, które powstały tu na przestrzeni wieków. Historycy podejrzewają, że kościół ze względu na swoje położenie daleko od centrum, mógł stanowić szpital i być jednocześnie miejscem pochówku ofiar zarazy. Na Waszą uwagę zasługuje również kościół Świętej Anny (Sant Anna), znajdujący się tuż przy moście prowadzącym do Zamku. Jest to najmniejszy kościół w Sirmione i tak niepozorny, że łatwo go przeoczyć. Powstał w XIV wieku i pełnił funkcję kaplicy garnizonowej dla wojska stacjonującego w zamku. 

Sirmione było ukochanym zakątkiem Marii Callas, słynnej śpiewaczki operowej XX wieku. Na jej występy w operze La Scala w Mediolanie bilety rozchodziły się jak ciepłe bułeczki. To była niekwestionowana gwiazda włoskiej sceny operowej. Wraz ze swoim mężem – Giovannim Battistą Meneghinim byli właścicielami palazzo znajdującym się przy Piazza Carducci w Sirmione. Obecnie budynek, którego historia sięga XVIII wieku, jest miejscem wystaw, konferencji i ważnych wydarzeń.

Centrum Sirmione to urocze uliczki, gwarne place, kamienne domy i romantyczne zaułki. A wszystko to otoczone jeziorem. Obecnie miasteczko jest jednym z najważniejszych ośrodków turystycznych nad Gardą, które ściąga wielu turystów wypoczywających nad jeziorem. Zwykle są to tzw. jednodniowi turyści, którzy do Sirmione docierają promami kursującymi po Gardzie.

Jeśli będziecie mieli ochotę spróbować coś z regionalnej kuchni, to sporo tu przyjemnych knajpek umieszczonych na parterze domków z kamienia, choć w porze obiadowej i wieczorem pękają w szwach.

Nawet jeśli wybieracie się do Sirmione na jeden dzień, to wrzućcie do torby kąpielówki i ręcznik. Plaże w Sirmione zachęcają bowiem do skorzystania z kąpieli. Najbardziej odjechana plaża to skalna plaża, na której wczasowicze wypoczywają leżąc na skałach. Woda w sezonie w tym miejscu jest przyjemnie ciepła, więc można się tu zatracić i spędzić sporo czasu  Inne plaże znajdziecie blisko zamku i po północnej stronie półwyspu.

Jeśli do Sirmione wybieracie się autem to musicie wiedzieć, że dojazd odbywa się drogą na długim i wąskim półwyspie. Jest to jedyna droga lądowa do miasta, co powoduje, że w sezonie trasa ta jest bardzo często zakorkowana.

Samochód należy pozostawić na jednym z wielu parkingów przed ścisłym centrum. Wjazd na starówkę mają wyłącznie samochody uprzywilejowane oraz goście hoteli ze specjalnym zezwoleniem. Wjazd do ścisłego centrum odbywa się po moście i przez bramę prowadzącą do zamku. Ruch jest naprzemienny, regulowany sygnalizacją świetlną lub sterowany przez policjantów. Poruszanie się autem po zabytkowej części Sirmione nie należy do najprzyjemniejszych – uliczki są wąskie na tyle, że z trudnością mieści się tu jedno auto. Do tego z każdej strony wyłażą turyści, więc trzeba mieć oczy dookoła głowy.

Jeśli spędzacie wakacje w innym miasteczku nad Gardą warto do Sirmione przypłynąć. Przystań znajduje się na terenie zabytkowego centrum, więc blisko jest stąd do największych atrakcji. Unikniecie korków i będziecie mieli okazję zobaczyć miasto od strony wody.

Położenie Peschiera del Garda, przy ujściu rzeki Mincio do jeziora, historyczne fortyfikacje oraz sporo atrakcji jakie się tu znajdują, powodują, że jest jednym z najbardziej znanych kurortów turystycznych nad Gardą. Plasuje się też w pierwszej trzydziestce najchętniej odwiedzanych miejsc we Włoszech.

Dzięki szczególnemu położeniu geograficznemu łączącemu Alpy i nizinną dolinę Padu Peschiera odgrywa ważną rolę w historii. W czasach rzymskich terytorium Peschiera del Garda przecinała ważna rzymska droga Via Gallica.

Peschiera znajduje się około 25 kilometrów od Werony, na południowym brzegu jeziora. Wykopaliska archeologiczne, które odkryły w miejscu obecnej Peschiery osady budowane na palach pozwalają datować początki miasta na epokę brązu. Nazwa miasta Peschiera pochodzi zaś od starożytnej Arillica Pischeria, co wskazuje, że ówczesna ludność żyła głównie z rybołówstwa. Zresztą sama nazwa Peschiera oznacza staw rybny lub po prostu rybnik. Stąd też wywodzi się herb miasta przedstawiający dwa srebrne węgorze ze złotą gwiazdą.

Największą atrakcją i głównym zabytkiem miasta jest Twierdza Peschiera wybudowana w XVI wieku. Wysoki i imponujący mur miejski o pięciokątnym kształcie całkowicie otacza stare miasto. Twierdza odegrała znaczącą rolę w większości kampanii wojskowych prowadzonych w północnych Włoszech, zwłaszcza podczas włoskich kampanii wojen francuskich i wojen napoleońskich.

Wybudowanie twierdzy spowodowało zmianę naturalnego biegu rzeki Mincio, która w tym miejscu rozgałęzia się, otaczając budowlę naturalną przeszkodą w postaci fosy.

Porta Verona jest jednym z dwóch głównych wejść do miasta. Do bramy prowadzi most o nazwie Ponte dei Voltoni. Drugie wejście to Porta Brescia, po przekroczeniu którego dochodzi się do historycznego centrum na Piazza San Marco. W odrestaurowanym dużym arsenale z XIX wieku mieści się obecnie Biblioteka Miejska i Miejskie Archiwum Historyczne.

W lipcu 2017 roku Twierdza została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako jedna z 15 fortyfikacji umieszczonych na obszarze 1000 kilometrów pomiędzy Lombardią we Włoszech, a wschodnim wybrzeżem Adriatyku, które chroniły Republikę Wenecką. Na liście tych budynków militarnych znalazły się m.in. fortyfikacje z Bergamo, Udine, Zadaru czy Szybenika.

Na obrzeżach Peschiery, z dala od centrum, u stóp wzgórza, wśród cyprysów znajduje się Sanktuarium Madonna del Frassino. Nadzorowane przez franciszkańskich Braci Mniejszych Sanktuarium gości każdego roku tysiące pielgrzymów. Stoi bowiem w miejscu, w którym  11 maja 1510 roku mało miejsce cudowne wydarzenie. Wtedy to Madonna ukazała się farmerowi Bartolomeo Broglii, ratując go przed atakiem węża. Co ważne postać Madonny pojawiła się wśród liści jesionu. Kiedy kilka dni później posąg przeniesiono do kościoła, zniknął on w tajemniczych okolicznościach i ponownie pojawił się na jesionie. Obecnie znajduje się właśnie w Sanktuarium.

Sanktuarium ma trzy ważne aspekty: religijny, artystyczny i historyczny. Kościół jest bogaty w dzieła sztuki, niektórzy określają go mianem małej galerii. Na wewnętrznych ścianach świątyni znajdują się symbole, zdjęcia lub artykuły w gazetach, które mówią o rzekomych cudach, które miały miejsce dzięki Madonnie z jesionu.

Obecny kościół został zbudowany w latach 1820–1822. Powstał na miejscu poprzedniego kościoła, który w 1812 roku rozkaz Napoleona Bonaparte przekształcono w szpital i magazyn wojskowy przez co budowla uległa zniszczeniu. Wewnątrz obecnego kościoła znajdują się relikwia błogosławionego Andrei da Peschiera, którego rodzinnym miastem była właśnie Peschiera.

Nie wszyscy wiedzą, że Peschiera ma dostęp do dwóch jezior. Poza Gardą w pobliżu miasta znajduje się też niewielkie jezioro, którego głębokość sięga maksymalnie 15 metrów. To Laghetto del Frassino, które jest miejscem życia wielu gatunków zwierząt i ptaków. Zimą jest najważniejszym siedliskiem kiciastych kaczek we Włoszech To właśnie tutaj przybywa wielu ornitologów na łowy ze swoimi lornetkami.

Miasto ze względu na turystyczny charakter jest organizatorem wielu wydarzeń, szczególnie w sezonie letnim. Są pokazy ulicznych artystów, wystawy obrazów i rzeźb, pokazy lotnicze czy regaty żeglarskie. Do najpopularniejszych imprez należą regaty wioślarskie zwane Regatta delle Bisse. To wyścigi tradycyjnych weneckich łodzi wiosłowych, odbywających się między lipcem i sierpniem. Wioślarstwo weneckie bierze swoją nazwę od wiosłowania Wenecjan i rybaków z jeziora Garda, którzy wiosłowali stojąc z twarzą skierowaną w stronę dziobu łodzi. Historia regat zaczyna się w XVI wieku, ale przez długi czas nie była kontynuowana. Dopiero w 1967 roku postanowiono wznowić zawody, w których bierze udział 14 gmin jeziora Garda i Iseo. Zwycięska łódź zdobywa Flagę Jeziora oraz udział w regatach na Canale Grande w Wenecji.

Inną fajną imprezą są regaty zwane Palio delle Mura, które odbywają się letnimi wieczorami wokół murów fortecy. Hucznie obchodzi się też święto patrona miasta – San Martino przypadające w pierwszej połowie listopada. Są pokazy, fajerwerki, targi i degustacja pieczonych kasztanów czy regionalnego wina.  Wtedy tez odbywają się regaty zwane Palio di San Martino. Miasto bierze też udział w konkursie na najbardziej ukwiecone miasto (National Competition of Towns in Bloom).

W Peschiera swój początek ma ścieżka rowerowa o długości ponad 40 kilometrów, która prowadzi wzdłuż rzeki Mincio, aż do miejscowości Mantua. To świetna opcja dla rodzin, które lubią spędzać czas na rowerach.

Pisząc o atrakcjach w Peschiera del Garda nie można nie wspomnieć o Gardalandzie. Ten największy włoski park rozrywki znajduje się na obrzeżach miasta i jest symbolem tego miejsca. Czekają tu na Was szalone karuzele, pędzące rollercoastery, mnóstwo wirujących i kręcących się urządzeń. My uwielbiamy to miejsce i zawsze jak jesteśmy nad Gardą to szalejemy na rollercoasterach. Więcej o Gardalandzie przeczytacie tu:

Tradycją włoskich miasteczek są cotygodniowe targi, odbywające się określonego dnia tygodnia. Ten w Peschiera jest naprawdę spory, część ulic jest zamknięta, ruchem kierują policjanci, a tłum mieszkańców i turystów przeciska się pomiędzy straganami. Wśród wszędobylskiego kiczu i napływu rzeczy z Chin można jednak wyłowić stoiska – perełki z lokalnymi smakołykami czy wyrobami hand made. Targ ma swoje miejsce u stóp twierdzy i w środku, za murami. My wybraliśmy się kiedyś na targ w środku sezonu, ale szybko uciekliśmy na lody do jednej z knajpek położonych na starym mieście.

Peschiera słynie również z produkcji białego wina Lugana (Lugana DOC, Lugana Superiore i Lugana Spumante). Nazwa wzięła się od terenu, który rozciąga się pomiędzy Sirmione a Peschierą. To jedno z pierwszych włoskich win ze znakiem towarowym DOC oznaczającym trunki z wyselekcjonowanych szczepów uprawianych dozwolonymi metodami winorośli czy zgodne z wysokimi wymaganiami dotyczącymi dojrzewania winogron. Wino świetnie smakuje w połączeniu z regionalnym risotto czy spaghetti z sosem z sardynek. Tak samo dobrze smakuje pite na kempingu przed namiotem 😉  Gmina Peschiera dumna jest ze swoich winiarskich tradycji i wchodzi w skład Associazione Citta del vino („Stowarzyszenie Miast Win”).

Plaże w mieście są jednymi z najdłuższych nad Gardą, tworząc łącznie 3 kilometrowy pas trawy i drobnych kamyków, na których można zażywać kąpieli słonecznych i wodnych. My szczególnie lubimy plażę Cappuccini. Peschiera ma też piękną promenadę biegnącą wzdłuż jeziora, gdzie możecie usiąść na ławce w cieniu drzew, podziwiać widoki na góry i kacze rodziny pływające przy brzegu.

Dojazd autem z Polski jest niezwykle prosty, gdyż Peschiera leży przy zjeździe z autostrady. Dla tych, co nie lubią długiej jazdy samochodem, polecamy lot do Werony i przyjazd do Peschiery autobusem lub taksówką. Miasto ma też dworzec kolejowy, gdzie zatrzymują się szybkie pociągi linii Mediolan–Wenecja i Turyn-Wenecja oraz regionalne pociągi linii Brescia-Werona.

Jeśli zaś wypoczywacie w innej miejscowości nad Gardą i chcecie zrobić sobie jednodniową wycieczkę, to wybierzcie się do Peschiery statkiem kursującym po jeziorze. Promy dopływają do centrum miasta, a przystań jest tuż przy twierdzy.